Uitgever bij Mendo Gunifort Uwambaga voor Frame/Work

Gunifort Uwambaga (1991) werd geboren in Rwanda en kwam op zijn zevende met zijn ouders en broertje naar Nederland. Hij studeerde Business & Finance en werd private banker, maar zijn hart stuurde hem terug naar zijn grote liefde: Mendo. Daar is hij nu uitgever van fotoboeken. Oja, tussendoor deed hij nog even een master Information & Knowledge Management. As you do.

‘Toen ik in Nederland kwam wonen, had ik nog nooit zóveel mensen zien fietsen. In het begin dacht ik: what the hell – kan niemand hier een auto kopen? Iedereen is nog armer dan wij! Ik verbaas me soms nog steeds over de hoeveelheid fietsen in Amsterdam. Mijn eerste, echt nieuwe fiets kreeg ik voor mijn dertiende verjaardag.’ Hij sluit kort zijn ogen als hij vertelt. ‘Versnellingen, alles erop en eraan. Mijn moeder had er heel lang voor gespaard. Ik heb hem nog steeds.’

Voordat Guny – wij mogen Guny zeggen – naar Amsterdam verhuisde om te studeren, woonde hij met zijn familie in Lelystad. ‘Maar afgezien van misschien het huis van mijn ouders, heb ik niets meer met Lelystad. Al mijn vrienden wonen hier, mijn broertje. Ik was de eerste van mijn familie die hier rondliep, en als ik op straat loop is er niets waaraan ik mijn heritage ontleen. Ik zal altijd een geboren buitenlander zijn, maar Amsterdam is de plek waar ik dat het minst voel. Dit is mijn thuis. ’s Avonds door het centrum fietsen vind ik magisch. Als de stad leeg en donker is en ik bij de grachtenhuizen naar binnen kan kijken… Dat is zo bijzonder. Dat heb je nergens anders.’

Mendo

Uitgeverij en fotoboekenwinkel Mendo is een begrip onder boekenwurmen en kunstliefhebbers, met een flagshipstore in de Amsterdamse Negen Straatjes. Of zoals ze het zelf zeggen: ‘a candystore for book aficionados’. Mendo cureert boeken over mode, fotografie, interieur, reizen, eten en graphic design.

‘Mijn eerste bijbaantje in Amsterdam was in een kledingwinkel in de Negen Straatjes: Cold Method.Op een dag raakte ik in gesprek met een man aan wie ik wel vaker wat verkocht. Hij vertelde dat hij iets verderop een boekwinkel had. Ik werd nieuwsgierig. Kom maar een keer langs, zei hij.’

Dat deed Guny. Het was meteen raak. ‘Zo’n winkel had ik nog nooit gezien. De ruimte, de boeken – zó tof. Ik was meteen verliefd. Een week later begon ik als weekendhulp. Ik ben nooit meer weggegaan.’ Eerst was het werk bij Mendo een bijbaan naast zijn studie, maar toen Guny na zijn afstuderen als private banker werkte en nog steeds ieder weekend bij Mendo zat, begon het te knagen. ‘Ik begon te beseffen dat private banking eigenlijk niets voor mij was. Ik moest iemand zijn die ik niet was. Elke dag een overhemd strijken, een pak aan. De rijken rijker maken. Dat wilde ik niet veertig jaar van mijn leven doen. Toen heb ik tegen Roy, Joost en Joeri van Mendo gezegd dat ik fulltime met Mendo bezig wilde zijn. Dat zagen zij ook wel zitten, gelukkig.’

‘Bij Mendo kan ik mezelf zijn – óók mijn chagrijnige zelf, haha. Dragen wat ik wil, werken met gelijkgestemden. In het maken van boeken zit voor mij iets heel bijzonders: we maken iets moois, iets blijvends. Van onze boeken worden mensen blij. Dat vind ik het mooiste dat er is.’

In de tussentijd deed hij trouwens nog ‘even’ een master Information & Knowledge Management, met blockchaintechnologie als specialisatie. ‘Misschien worden we ooit wel de eerste boekhandel die volledig draait op cryptocurrencies.’

FILLING PIECES

Amsterdams schoenenlabel Filling Pieces werd in 2010 opgericht door architectuurstudent Guillaume Philibert. Met Filling Pieces wilde hij het gat tussen high-end fashion en streetwear dichten. Philibert financierde alles zelf met geld dat hij verdiende in een jeanswinkel. Inmiddels worden de sneakers van Filling Pieces verkocht in meer dan 600 winkels in 45 landen en ontwierp Philibert een speciale sneaker voor Parijse conceptstore Colette.

‘Toen ik naar Amsterdam verhuisde, moest ik opnieuw vrienden maken. Ik heb het geluk een vriendengroep te hebben gevonden waar ik heel veel inspiratie uit kan halen: allemaal jonge gasten die ontzettend ondernemend en gemotiveerd zijn. Die ergens passie voor hebben, mooie dingen neerzetten.’ Een van die vrienden is Guillaume Philibert, oprichter van het populaire schoenenlabel Filling Pieces. ‘Wat ooit begon met een tekening van een schoen op een servetje, is inmiddels uitgegroeid tot een supergroot bedrijf. Het kantoor zit ook op de Herengracht, net als dat van Mendo. Beneden hebben ze een soort club gebouwd, compleet met bar en een draaitafel. Dat is zo’n beetje onze vaste hangout geworden. Het is zo’n levendige plek: allemaal verschillende nationaliteiten en leeftijden, zóveel energie. Dat werkt aanstekelijk. Als ik inspiratie nodig heb, ga ik daarnaartoe. Dat is het mooie aan Amsterdam: hier kan zoiets. Hier kun je je dromen waarmaken.’

DAILY PAPER

Daily Paper begon ooit als blog waar de drie vrienden Hussein Suleiman, Abderrahmane Trabsini en Jefferson Osei schreven over muziek, kunst en mode. Om reclame te maken voor hun blog lieten de jongens T-shirts drukken, die ze cadeau gaven aan geïnterviewden. De shirts werden een hit en Daily Paper groeide uit tot een populair streetwear merk, met een Masaischild als logo – een ode aan de roots van de oprichters.

Als je denkt dat het verhaal van Guny one in a million is: think again. ‘De gemene deler van onze vriendengroep is dat we allemaal vluchteling of migrant zijn. Drie jongens uit onze groep zijn een kledingmerk gestart met hun Afrikaanse roots als inspiratiebron: Daily Paper.’ Op de dag dat we hem spreken, is Guny van top tot teen in Daily Paper gehuld. Als fotograaf Jacob tijdens het interview onder de tafel duikt om Guny’s schoenen te fotograferen, trekt hij gauw zijn broekspijp recht. ‘Ik moest zorgen dat ik er goed uit zag, toch?’

‘Ze zijn de laatste jaren superhard gegroeid, hebben altijd de wildste ideeën en maken die nog waar ook. Toen ze hun winkel op de Bilderdijkstraat openden, zeiden ze: we gaan hier ook de mooiste kapperszaak van Amsterdam openen. Is cool, dacht ik – beetje kwestie eerst zien, dan geloven. Maar zes maanden later was die zaak er. Nu laat ik me altijd daar knippen. Ken je van die Amerikaanse kapperszaken, waar iedereen een biertje krijgt en de hele dag blijft hangen om alles te bespreken, van muziek tot de laatste roddels? Dat is die plek voor mij. Maar dan midden in Amsterdam.’

THIRTY 5IVE

Restaurant en wijnbar Thirty 5ive Wine & Food is gelegen aan het Javaplein in Amsterdam Oost. Eigenaar en sommelier Simo selecteert eigenhandig elke wijn die er geschonken wordt en maakt onder andere zijn eigen Marokkaanse wijn. Er wordt bij Thirty 5ive zo veel mogelijk met de seizoenen meegekookt, met biologische, farm-to-table producten.

Tijdens kerst 2016 waren Guny’s ouders op reis en dus vierde hij het thuis, met zijn broertje en zijn neefje. Althans, dat was het plan. ‘Die avond kreeg ik een bericht van Simo, een vriend van mij. Simo is Marokkaans, sommelier, en de meest stylish guy die er bestaat. Hij heeft een restaurant op het Javaplein: Thirty 5ive Wine & Food. We hadden elkaar pas een paar weken daarvoor ontmoet. Toen hij hoorde dat we thuis zaten, vroeg hij ons naar het restaurant te komen. Ze waren eigenlijk gesloten, maar hij heeft de tent opengegooid en samen met een van de chefs echt een sick feestmaal voor ons gemaakt. We hebben daar tot vier uur ’s nachts gezeten. Sindsdien zijn we goede vrienden. In zijn restaurant is altijd live jazzmuziek, en er hangt een super relaxte sfeer. Ik ben er echt kind aan huis.’

OOST

Naar eigen zeggen is hij het meest in de Jordaan of in het centrum te vinden, en anders in Amsterdam-West, waar hij woont. Of, nou ja, hij is eigenlijk ook wel veel in Oost. Uit privacyoverwegingen hebben we het adres van onderstaande vriend maar weggelaten – nog meer mensen over de vloer leek ons geen goed idee.

‘Ik kook zelf ook heel graag, en eens in de zoveel weken kook ik met een vriend van mij bij hem thuis in Amsterdam Oost. En elke keer weer loopt het uit de hand. We koken of barbecueën, Simo neemt wijn mee, en het hele huis stroomt vol met mensen. Zitten we daar weer met twintig, vijfentwintig man in een veel te klein appartement. Hij en zijn vrouw hebben vorig jaar een kindje gekregen. Toen dachten we: als die kleine komt, moeten we hen misschien maar even met rust laten en deze avonden verplaatsen naar een ander huis. Maar nog geen twee weken na de geboorte van hun dochtertje zaten we alweer met zijn vijfentwintigen te eten en te drinken tot ’s ochtends vroeg. Dat zijn heel dierbare avonden.’