Een zwart-wit foto van de tatoeages van Nigel van der Horst door fotograaf Jacob van Rozelaar voor FRAME/WORK

We ontmoeten Nigel van der Horst (1990) in het chique Krasnapolsky, waar hij moest zijn voor een evenement. We zitten nog niet of hij schuift een cocktail onder onze neus en begint te praten. En te lachen – hij lijkt het tegelijk te kunnen. Waarover hij ook vertelt, in alles klinkt plezier, liefde, enthousiasme. Er volgt nog een cocktail, oké twee, en Nigel praat en lacht nog wat meer. Als we zouden willen, zou het lastig zijn om ertussen te komen. Als.

Albert Cuypmarkt

Met 260 kraampjes is ‘de Cuyp’ de grootste dagmarkt van Europa. De perfecte plek om snelle honger en lekkere trek te stillen met Hollandse haring, verse stroopwafels, Vietnamese loempia’s en sappies voor een uuro. Één uuro!

Nigel zit al sinds zijn zestiende niet meer op school. ‘Ik ben lang zoekende geweest. Ik wist niet wat ik wilde, en het lukte me niet erachter te komen. Toen ik naar Amsterdam verhuisde, vielen alle puzzelstukjes op hun plek.’ De afgelopen twee jaar woonde hij weer bij zijn moeder in Lelystad. ‘Ze ging door een moeilijke periode, dus het was goed dat ik daar was. Maar ik kan niet wachten om weer in Amsterdam te wonen. Volgende week verhuis ik eindelijk weer terug. Ik ga in West wonen, maar woonde eerst altijd in de Pijp. In de Saenredamstraat, om de hoek van de Albert Cuyp. Dat vind ik zo’n mooi stukje Amsterdam. Zo lekker… Amsterdáms. De groenteboer kent je, de notenboer kent je. Hé man, wat heb je nodig? Hier, twee euro, maar alleen voor jou he! Dat is toch heerlijk? Voor je het weet sta je weer drie kwartier met iemand te lullen. Bijzonder vind ik dat. Maar goed, west, oost, het heeft allemaal z’n charme. Het zijn allemaal eilandjes op zich, maar toch een geheel. Dat maakt dat de stad bruist.’

Tattoo studio Friendship

In de Gerard Doustraat, tien meter achter de Cuyp, zit tattoo studio Friendship. Eigenaar Fabian Dean en zijn team hebben allemaal hun eigen specialiteit als het op tattoos aankomt, van traditioneel en Polynesisch tot schrift en neo-traditioneel. Hun motto: ‘There are no strangers here, only friends you never met’. Je zou het bijna laten tatoeëren.

Afgezien van misschien zijn gezicht zijn er bij Nigel weinig ongetatoeëerde stukken huid te vinden – hij zit helemaal onder, van zijn enkels tot zijn vingertoppen. Veel van die inkt is gezet bij Friendship, waar hij door een bijzondere speling van het lot terecht kwam. ‘De sleeve op mijn rechterarm is door een vriend van mij gezet: Rafael. Op 13 december is het precies vijf jaar geleden dat hij overleed. Ik kende hem al sinds mijn zestiende. Rafael kon alles: tatoeëren, skaten, in-line skaten, snowboarden, schaatsen, bmx’en, hij was dj, bodybuilder, fysiotherapeut. Als hij iets wilde, ging hij ervoor – net zolang totdat hij het kon. Hij is mijn nummer één inspiratiebron.’

Na Rafaels dood liet Nigel drie jaar lang geen tattoo zetten. Tot hij een keer binnenliep bij Friendship, waar hij altijd langs kwam onderweg naar de supermarkt. ‘Ik wilde Rafael’s levensmotto laten zetten: Amor vincit omnia et nos cedamus Amori”: liefde overwint alles, laten we ons eraan overgeven. Ik liet de jongen die daar werkte mijn sleeve zien en vertelde over Rafael. Op dat moment stopte de machine van een gast die achterin de zaak aan het tatoeëren was. Hij liep naar ons toe, gaf me een hand en zei: Hé man, ik ben Fabian. Ik hoorde je verhaal, ik heb met Rafael in zijn eerste shop gewerkt. Ik was die gast op de crematie met dat oogkapje. Ik herkende hem meteen. Ik ben zo atheïst als de pest, maar toen moest ik toch wel even slikken. Toeval bestaat niet, alles gebeurt met een reden. Sindsdien laat ik bijna al mijn tattoos door Fabian zetten. Als ik in de stad ben, loop ik altijd even binnen.’

Vondelgym

Niet zomaar een sportschool, eerder een instituut. De eerste vestiging op de Overtoom opende begin 2015, een jaar later volgde een tweede in het oude Trouw-gebouw in Oost. Je kunt er ‘gewone’ lessen volgen, maar er is ook een Speelkwartier voor ouders met jonge kinderen, waarbij het niet ongebruikelijk is dat die laatsten als gewicht worden gebruikt. Vinden wij nou leuk.

Je dacht misschien dat je eigen moeder cool was, maar Nigels moeder werkte in een skatewinkel. Nu jij weer. ‘Bij Rodolfo’s, de eerste skatewinkel van Nederland. Zij komt echt uit de skatescene, kan beter skateboards in elkaar zetten dan ik. In Lelystad skatete ik vaak. Ik ben zó vaak op mijn bek gegaan, maar ging altijd door tot een truc lukte. Dat geldt voor alles in het leven. Ik kan niet iets doen wat ik niet leuk vind, dat kán ik gewoon echt niet. Maar als ik iets wel leuk vind, ben ik er ook goed in.’

Onlangs kocht hij weer eens een deckie. ‘Maar ik kon er geen reet meer van. Ik sport nu meer binnen, het liefst bij de Vondelgym. Dat is zo’n fijne plek. Er hangt een super chille vibe, er wordt hard getraind maar er is ook altijd ruimte voor een geintje. Dat is belangrijk. Ze organiseren toffe dingen, en Arie Boomsma is ook gewoon een gouden vent. En ze draaien hiphop! Old school hiphop, Wu Tang enzo. Echt top.’

Paradiso

Where to start? Op 30 maart 1968 opende ‘Cosmisch Ontspanningscentrum Paradiso’ haar deuren. Van Ontspanningscentrum groeide Paradiso uit tot ’s lands beroemdste nachtclub en poppodium, met meer dan 600.000 bezoekers per jaar. Wie is er niet groot mee geworden?

Zodra hij wakker wordt, zet Nigel muziek op. ‘En ik luister tot ik ga slapen. Dat zit er al in van kleins af aan. Ik kan godverredomme niet zingen, maar mijn moeder speelde in musicals en was gek van The Temptations, Prince, Queen en Stevie Wonder. Mijn vader was weer gek van U2, The Simple Minds en Sting, dus ik kreeg van alles mee. Als ik een artiest vet vind of als muziek mij raakt, zoek ik alles uit: waar komt diegene vandaan, waarom maakt hij deze muziek? Ik ga vaak naar Paradiso om naar beginnende artiesten te luisteren. Paradiso is zo’n vette plek, veruit de mooiste muziekvenue van Nederland. Het geluid, de ruimte, het glas in lood – alles.’

Gashouder

Deze grande dame van het Westergasterrein was ooit de grootste gashouder van Europa. Tegenwoordig bieden haar rondingen en stalen skelet tijdens evenementen als Awakenings en het Holland Festival plek aan 3500 personen.

‘Toen ik net techno ontdekte, ging ik een tijd veel naar technofeestjes in de Gashouder. Die plek is echt cult: hoe het geluid door die enorme silo dreunt is zo bijzonder. Lekker rauwdauwen. Ik heb denk ik ook wel een rauwe persoonlijkheid, dus dat past wel bij mij. Ik heb daar veel mooie momenten gehad. Al kan ik me sommige maar slecht herinneren…  Waarschijnlijk maar goed ook.’

Hij is een mens van uitersten, ook in muzieksmaak. ‘Ik luister naar Limp Bizkit en NOFX, maar ik ben laatst ook naar een concert van pianist Joep Beving geweest in De Duif. Die tegenstelling, dat heeft Amsterdam ook. ’s Ochtends vroeg, als het stil is, is het prachtig, maar ’s avonds als het chaos is ook. Deze stad heeft zoveel gevóel. Het is een museum op zich.’